Η Τεχεράνη παίρνει το πάνω χέρι στη διπλωματική σκακιέρα και θέτει τους δικούς της όρους, εξαναγκάζοντας την Ουάσινγκτον σε ένα κρίσιμο δίλημμα με την πρόταση - εξπρές των 48 ωρών που αλλάζει τα δεδομένα στο Στενό του Hormuz.
Το Ιράν παίρνει εκ νέου την πρωτοβουλία και κατέθεσε μια αναθεωρημένη πρόταση, προσφέροντας την πλήρη επαναλειτουργία του στρατηγικής σημασίας Στενού του Hormuz εντός μόλις δύο ημερών.
Ο Ιρανός Υπουργός Εξωτερικών Abbas Araghchi αποκάλυψε ότι, μέσω των διαμεσολαβητών του Κατάρ, το αρχικό χρονοδιάγραμμα επτά ημερών συμπυκνώθηκε δραστικά.
Βάσει του σχεδίου, η πρώτη ημέρα απαιτεί συγκεκριμένα βήματα καλής θέλησης και υποχωρήσεις από την πλευρά των ΗΠΑ, ώστε τη δεύτερη ημέρα να αποκατασταθεί πλήρως η διεθνής ναυσιπλοΐα.
Ωστόσο, η Τεχεράνη καθιστά σαφές ότι το άνοιγμα εξαρτάται απόλυτα από την ικανοποίηση των βασικών της αιτημάτων, δηλαδή την άμεση άρση των κυρώσεων, την αποδέσμευση των κατασχεμένων ιρανικών κεφαλαίων, την επαναφορά των εξαγωγικών εξαιρέσεων στο πετρέλαιο, την αναγνώριση ναυτιλιακού διαδρόμου με το Ομάν, καθώς και τον τερματισμό της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας και των επιθέσεων στον Λίβανο.
Οι αινιγματικές δηλώσεις Trump και οι αδιάλλακτες απαιτήσεις της Τεχεράνης.
Ο Αμερικανός πρόεδρος Donald Trump σημείωσε νωρίτερα ότι οι διαπραγματεύσεις «πηγαίνουν καλά» και ότι η Τεχεράνη επιθυμεί διακαώς μια συμφωνία, σπεύδοντας ωστόσο να διευκρινίσει ότι η Ουάσινγκτον δεν βιάζεται.
Παράλληλα, ο Donald Trump επανήλθε στις απειλές του για πλήγματα κατά των ιρανικών πυρηνικών υποδομών, κάνοντας ειδική αναφορά στην οχυρωμένη εγκατάσταση στο όρος Pickaxe Mountain.
Από την πλευρά του, ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών Marco Rubio δήλωσε ότι δεν έχει ληφθεί οριστική απόφαση για νέες αεροπορικές επιδρομές, την ώρα που ιρανική αντιπροσωπεία πραγματοποιεί διαβουλεύσεις με διαμεσολαβητές στη Doha.
Η στρατηγική της Τεχεράνης και η μετατόπιση της πίεσης στην Ουάσινγκτον.
Η τακτική αυτή κίνηση της Τεχεράνης να προτείνει το άνοιγμα του Hormuz υπό αυστηρές προϋποθέσεις εξυπηρετεί πολλαπλούς στρατηγικούς στόχους και ανατρέπει πλήρως τους συσχετισμούς.
Με την πρόταση των 48 ωρών, το Ιράν εμφανίζεται ως η πλευρά που προσφέρει άμεση, πρακτική λύση στην παγκόσμια κρίση.
Αν οι ΗΠΑ αρνηθούν, επιβαρύνονται εξ ολοκλήρου την ευθύνη για τη συνέχιση της ενεργειακής ασφυξίας.
Παράλληλα, αποδυναμώνεται το αμερικανικό αφήγημα, καθώς η ιρανική ηγεσία αποδεικνύει στην πράξη ότι δεν επιδιώκει μια τυφλή ή αιώνια αντιπαράθεση, αλλά χρησιμοποιεί τον απόλυτο έλεγχο της θαλάσσιας αρτηρίας ως ισχυρό διαπραγματευτικό όπλο για την επίτευξη ουσιαστικών πολιτικών και οικονομικών ανταλλαγμάτων.
Η εκμετάλλευση του δυτικού ενεργειακού πανικού και η εδραίωση της ιρανικής υπεροχής.
Η διαταραχή στον θαλάσσιο διάδρομο συνεχίζει να απειλεί τις παγκόσμιες ενεργειακές προμήθειες και το Ιράν προσφέρει μια διέξοδο που οι δυτικές οικονομίες πιέζουν απεγνωσμένα να γίνει δεκτή.
Γνωρίζοντας ότι η Ευρώπη και οι διεθνείς αγορές λυγίζουν υπό το βάρος των ελλείψεων, με τα αποθέματα φυσικού αερίου σε χώρες όπως η Γερμανία να βρίσκονται σε επικίνδυνα χαμηλά επίπεδα: η γερμανική βιομηχανία αποθήκευσης φυσικού αερίου προειδοποίησε ότι τα αποθέματα βρίσκονται μόλις στο 61,35% ενόψει του χειμώνα, πολύ κάτω από τον εθνικό στόχο του 80%, εξέλιξη που αντανακλά εν μέρει το αυξημένο ενεργειακό κόστος λόγω του πολέμου.
Οι επόμενες ημέρες αναμένεται να δοκιμάσουν κατά πόσο η προτεινόμενη ρύθμιση για τη ναυσιπλοΐα μπορεί να προχωρήσει πριν η Ουάσινγκτον και η Τεχεράνη επιλύσουν τις διαφορές τους.
Αν η Ουάσινγκτον υποκύψει στις πιέσεις, η Τεχεράνη επιτυγχάνει ταυτόχρονα την απελευθέρωση των δεσμευμένων πόρων της, την αποκατάσταση των πετρελαϊκών της εξαγωγών και τη μείωση της αμερικανικής στρατιωτικής περίσφιξης στη Μέση Ανατολή.
Με αυτόν τον τρόπο, το Ιράν όχι μόνο διασφαλίζει τεράστια οικονομικά και γεωπολιτικά κέρδη, αλλά εδραιώνει οριστικά τη θέση του ως ο αδιαμφισβήτητος ρυθμιστής της ισορροπίας δυνάμεων στην περιοχή.
www.bankingnews.gr
Ο Ιρανός Υπουργός Εξωτερικών Abbas Araghchi αποκάλυψε ότι, μέσω των διαμεσολαβητών του Κατάρ, το αρχικό χρονοδιάγραμμα επτά ημερών συμπυκνώθηκε δραστικά.
Βάσει του σχεδίου, η πρώτη ημέρα απαιτεί συγκεκριμένα βήματα καλής θέλησης και υποχωρήσεις από την πλευρά των ΗΠΑ, ώστε τη δεύτερη ημέρα να αποκατασταθεί πλήρως η διεθνής ναυσιπλοΐα.
Ωστόσο, η Τεχεράνη καθιστά σαφές ότι το άνοιγμα εξαρτάται απόλυτα από την ικανοποίηση των βασικών της αιτημάτων, δηλαδή την άμεση άρση των κυρώσεων, την αποδέσμευση των κατασχεμένων ιρανικών κεφαλαίων, την επαναφορά των εξαγωγικών εξαιρέσεων στο πετρέλαιο, την αναγνώριση ναυτιλιακού διαδρόμου με το Ομάν, καθώς και τον τερματισμό της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας και των επιθέσεων στον Λίβανο.
Οι αινιγματικές δηλώσεις Trump και οι αδιάλλακτες απαιτήσεις της Τεχεράνης.
Ο Αμερικανός πρόεδρος Donald Trump σημείωσε νωρίτερα ότι οι διαπραγματεύσεις «πηγαίνουν καλά» και ότι η Τεχεράνη επιθυμεί διακαώς μια συμφωνία, σπεύδοντας ωστόσο να διευκρινίσει ότι η Ουάσινγκτον δεν βιάζεται.
Παράλληλα, ο Donald Trump επανήλθε στις απειλές του για πλήγματα κατά των ιρανικών πυρηνικών υποδομών, κάνοντας ειδική αναφορά στην οχυρωμένη εγκατάσταση στο όρος Pickaxe Mountain.
Από την πλευρά του, ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών Marco Rubio δήλωσε ότι δεν έχει ληφθεί οριστική απόφαση για νέες αεροπορικές επιδρομές, την ώρα που ιρανική αντιπροσωπεία πραγματοποιεί διαβουλεύσεις με διαμεσολαβητές στη Doha.
Η στρατηγική της Τεχεράνης και η μετατόπιση της πίεσης στην Ουάσινγκτον.
Η τακτική αυτή κίνηση της Τεχεράνης να προτείνει το άνοιγμα του Hormuz υπό αυστηρές προϋποθέσεις εξυπηρετεί πολλαπλούς στρατηγικούς στόχους και ανατρέπει πλήρως τους συσχετισμούς.
Με την πρόταση των 48 ωρών, το Ιράν εμφανίζεται ως η πλευρά που προσφέρει άμεση, πρακτική λύση στην παγκόσμια κρίση.
Αν οι ΗΠΑ αρνηθούν, επιβαρύνονται εξ ολοκλήρου την ευθύνη για τη συνέχιση της ενεργειακής ασφυξίας.
Παράλληλα, αποδυναμώνεται το αμερικανικό αφήγημα, καθώς η ιρανική ηγεσία αποδεικνύει στην πράξη ότι δεν επιδιώκει μια τυφλή ή αιώνια αντιπαράθεση, αλλά χρησιμοποιεί τον απόλυτο έλεγχο της θαλάσσιας αρτηρίας ως ισχυρό διαπραγματευτικό όπλο για την επίτευξη ουσιαστικών πολιτικών και οικονομικών ανταλλαγμάτων.
Η εκμετάλλευση του δυτικού ενεργειακού πανικού και η εδραίωση της ιρανικής υπεροχής.
Η διαταραχή στον θαλάσσιο διάδρομο συνεχίζει να απειλεί τις παγκόσμιες ενεργειακές προμήθειες και το Ιράν προσφέρει μια διέξοδο που οι δυτικές οικονομίες πιέζουν απεγνωσμένα να γίνει δεκτή.
Γνωρίζοντας ότι η Ευρώπη και οι διεθνείς αγορές λυγίζουν υπό το βάρος των ελλείψεων, με τα αποθέματα φυσικού αερίου σε χώρες όπως η Γερμανία να βρίσκονται σε επικίνδυνα χαμηλά επίπεδα: η γερμανική βιομηχανία αποθήκευσης φυσικού αερίου προειδοποίησε ότι τα αποθέματα βρίσκονται μόλις στο 61,35% ενόψει του χειμώνα, πολύ κάτω από τον εθνικό στόχο του 80%, εξέλιξη που αντανακλά εν μέρει το αυξημένο ενεργειακό κόστος λόγω του πολέμου.
Οι επόμενες ημέρες αναμένεται να δοκιμάσουν κατά πόσο η προτεινόμενη ρύθμιση για τη ναυσιπλοΐα μπορεί να προχωρήσει πριν η Ουάσινγκτον και η Τεχεράνη επιλύσουν τις διαφορές τους.
Αν η Ουάσινγκτον υποκύψει στις πιέσεις, η Τεχεράνη επιτυγχάνει ταυτόχρονα την απελευθέρωση των δεσμευμένων πόρων της, την αποκατάσταση των πετρελαϊκών της εξαγωγών και τη μείωση της αμερικανικής στρατιωτικής περίσφιξης στη Μέση Ανατολή.
Με αυτόν τον τρόπο, το Ιράν όχι μόνο διασφαλίζει τεράστια οικονομικά και γεωπολιτικά κέρδη, αλλά εδραιώνει οριστικά τη θέση του ως ο αδιαμφισβήτητος ρυθμιστής της ισορροπίας δυνάμεων στην περιοχή.
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών